19/5/31 - Delhaize, de Leeuw.

angels drove me round and unable to walk thus the playground of consumerism was not #WithinWalkingDistance, yet I needed some stuff to eat and drink and litter for Pilar whose toilet started to smell rather eccentrically.

I sat outside the parking lot and saw young men pushing forward chariots without coins.

Others added plastic cards on car windows.

the sun was shining and I read a book on ‘the lap of the Waste Land’. It talked about chapels and their histories, about artists and poets beyond recognition. About tournaments with water and I wonder if someone still organizes these kind of celebrations where just about any team can be honored.

I read about sandcarpets, marquetry masters, and the grandfather of one of the Blauwhaus knights.

“In 1521 schrijft Albrecht Dürer: “De kunstenaar is een geweldenaar, een tweede god die in staat is uit het niets menselijke figuren te scheppen met het formaat en de gestalte die hem goeddunkt”. Driehonderdvijftig jaar later borduurt Friedrich Nietzsche daarop voort. De illustere filosoof verklaart God morsdood, terwijl de kunstenaar springlevend blijft. In zijn boek “Aldus sprak Zarathoestra” omschrijft hij het als volgt:”En wat U de wereld hebt genoemd moet eerst door U geschapen worden: uw verstand, uw wil, uw liefde moet het zelf worden.(…) Wat zou er te scheppen zijn als er goden bestonden?” De kunstenaar heet een geweldenaar die met zijn kunst de wereld schept.”

Ik las ergens een gedicht maar het is niet terug te vinden. Het verstopt zich achter de raadsels van Hermes maar wat zich verstopt is meestal de moeite waard….

De volhouder wint want:

Hoog staat mijn huis en dicht bij de wolken,

Dicht bij den hemel, hoog staat mijn huis!

Ver van de reuk en de rook van de steden!

Dicht bij de waarheid, dicht bij de schoonheid!

Ver van de drang en de dwang van het volk!

< Edmond Verstraeten.

19/5/30 - Shepherd in a Sheepskin Vest

My old ‘friend’ Bill Callahan is about to release a new album. The cover of the album depicts Bill with a sun-moon ‘third eye’ and has a winged merman holding on to a rock reaching for the clouds. The sun is represented by a strange tree. He sings about Wonder, Evy’s “black dog on the beach”, Young Icarus “he flew and flew and flew - Over the Maze he was born into”, and I hear him sing and play…

Like two wrestlers
I am mostly still
As the Four Horsemen
Come over the hill
Trying to pass themselves off as the Holy Trinity
But any fool can see
Oh, any fool can see

Everything is corrupt
From the shoes on our feet
To the way we get fucked

Oh, I know that we are free
Don't tell me again that we are free
Tell me, when will we be released?
Released

He wrote these words in Austin, Texas (US). They reached me today. They sound familiar.

19/5/29 - Valuable lessons

Today the Blauwhaus residence and exhibition will be dismantled. All works, tables, chairs, objects, books and tools will be transported to an unknown location by my colleagues as I am currently tied to a wheelchair. These items are heavy and fragile.

I’ve already climbed up and down the stairs on my knees twice. Once with a bottle of water, a booklet and my iPad, a second time with a big role of plastic bubble foil to prevent more damage later today. I’ll try to supervise and keep track of all my belongings and the works of others whom I haven’t seen since Sunday.

My knees are bruised from climbing up the stairs, all muscles hurt from jumping around like a kangaroo on but one one leg while trying to stay balanced. The world is out of my hands and the chaos is omnipresent, I cannot reach doctors to get my paperwork for the insurance in order, cannot grasp whatever I think I need. The world can be a scary place for those in need of assistance. Like my father.

The Blauwhaus ‘notebook’ should to go into print next week but I’m unable to write and edit all ‘Blue Cloud’ has written, as I’m stuck with all the loose ends in both of my hands. The lottery tickets provided me with a profit of 9.5 €. Scratching the rest will be for something for tomorrow. We still haven’t found the ‘winner’ of my Fata Morgana. Participant #59.

I look forward to hear the Blauwhaus bell today as the local fire department has been able to attach the rope which was painted blue by Kelly Schacht.

19/5/25 - IV. Death by Water

Ik viel vandaag van een ladder. Het was voorspeld, al had ik het niet zien aankomen.

As Above, So Below: ik viel niet in het water, maar uit de lucht tijdens herstellingswerken an de bijzondere print van Pieter Léon Vermeersch met waterpartijen die afgeleid zijn van een teken op de sacristie van Dom Hans van der Laan in de Roosenberg abdij.

Ik ben de blauwe ridder die door de fleurige bewoners van het blauwe kasteel van zijn ladder werd geworpen. Onderstaand beeld is een reproductie uit een oud manuscript (begin 14e eeuw), ik kwam het tegen en gaf het een centrale positie als nieuwe sleutel die zich verschuilt achter het werk ‘Code (Question Mark)’ uit 2016: het eerste inlegwerk dat ik realiseerde bij aanvang van mijn doctoraatsonderzoek ‘Making Wees: A Play with Arts and Crafts’ en dat een dynamische QR code als uitgangspunt kende...

In één van de twee vitrinekastjes die deze namiddag tentoongesteld worden in het Blauwhaus, liggen enkele exemplaren van ‘Le Billet du Patron’ die verschenen in het wekelijkse informatiemagazine ‘Manta Nieuws’.

Het eerste essay dat ik uit een stapel viste had als titel ‘De fantasmen van de toekomst’ en leerde me over Tacitus en vogelwichelaars. Een tweede essay draagt als titel ‘het lijden is een remedie’ en een derde gaat over veiligheid en ladders en heeft enkele grappige illustraties. De teksten werden geschreven door Gustave Thibon.

Luttrell Psalter

19/5/26 - Nine of Wands

Tarot Card Description (Labyrinthos.co): The Nine of Wands shows a weak-looking man holding on to a wand with 8 other upright wands standing behind them. The man looks injured, but he still seems ready to fight another battle, and desires strongly to win. He has a look of hope and determination about him that should help him go through that one last battle. It is a card that shows a mix of challenges, hope and triumph.

“As Above, So Below” Hermes Trismegistus said. The injury is not mental but physical, at the foundation.



19/5/24 - Kiezen is verliezen

Verlies is een noodzakelijk kwaad. Het noodlot dat ons kan verbinden, biedt ook perspectieven. Ik schrijf een boek met daarin verwerkt een hedendaagse sage met tal van boeiende personages, eigenwijze voorbijgangers, drie vogels en een groep ridders die zich strategisch verschuilen. Het Blauwhaus team heeft zich laten betoveren door de lokroep van de meermin uit het gemeentelijk wapen van een Waesmonster en zich de afgelopen weken onbaatzuchtig ingezet voor een meer dan lovenswaardige tentoonstelling die slechts even de kop boven water kan houden en dan weer zal worden opgeslokt door een golf van beslisseloosheid. Het artistieke Blauwhaus project vormt de aanzet van een publieke speurtocht die ergens in een nabij toekomst misschien start aan de Mirabrug en eindigt met een Zwarte Ruiter. Die ruiter heeft vrienden die zich schuil houden in een andere hoek van de wereld. We formuleren tal van idee voor een artistiek project langs schandpalen, natuurlijke nissen in bomen en processies die al sinds 1351 (volgens de éne bron) en 1251 (volgens een andere) een meute volgelingen met zich mee trekt en onderweg samen respectabel met elkaar om leren gaan.

Het Blauwhaus collectief organiseert en zette zich in voor een ommegang die gaandeweg misschien bijdraagt aan een mentale ommekeer. We ploegen ons samen een weg lang de perspectieven, bekommernissen en verhalen van veelkleurige mensen en laten ons betoveren door de mogelijkheden die zich op staande voet presenteren en geven een goede voorzet . “Het doel van de kunsten is om te waken over het gezond verstand, ober de hoop op een beter leven”, sprak William Morris in 2019. “Die belichaamde kennis van ervaringen die het hart verbinden met de heilige geest”, willen wij stimuleren. De heilige geest vraagt uiteraard om enige verantwoording maar die verklaring laat nog even op zich wachten. Toen Sint-Rochus ziek werd van onverschikte naastenliefde kreeg hij volgens een eeuwenoude legende een natuurlijk geschenk. Hij kreeg een hond met gezegend brood en er ontsproot ergens in het bos een geneeskrachtige bron. Wij hebben geen bron meer in deze Wastine. Of toch… Misschien is het de zon? De ‘Sole Mio’, my soul, mijn zoon die steeds het laatste woord wil hebben in een uitgesponnen conversatie waar Koning Kennis regeert. Hebben wij die zon verkregen dankzij onze verbeelding? Om gnosis te bereiken, heb je geen keuze. Je levert je over aan natuurwetten en spreekt als een houterig gevorkt wezen over het bereiken van de oever. Dat vruchtbaar toevluchtsoord waar niemand de touwtjes in handen heeft maar er collectief beslissingen genomen worden over de toekomst. Basilides is een meerman met een parlement van ‘augurs’ en ‘wolwa’. Het getijdenboek van Birgitta is een raadsel. #MakingWaves #APlaywithArtsandCrafts #WanTrien #DeepResearch #NextLevelofDonkeyKong

Dit is een levend schetsboek. Ik maak aantekeningen en aanschouw mijn reflecties. Ik schrijf een nieuwe gazet, en wil de bananen bereiken van Donkey Kong, een computerspel dat ik ooit kreeg en paste in twee kleine handpalmen.

De heilige geest weet dat ‘vakmanschap’ en het scheppende vermogen van de mensen, ……….

De tentoonstelling maakt deel uit van een wijdvertakt spektakel met tal van prominente gasten die het nut van onze oproep om deel te nemen simpelweg inzien. Ik krijg boeken over heksen en Napoleon. Informatie over houten bruggen en raadselachtige kerken in Frankrijk die wachten op een nieuwe interpretatie. Ik lees over de geschiedenis en kamp met het heden. Dit verslag is een vertaling van wat zich afspeelt in onze contreien. in onze tijden, in ons hoofd, in ons verlangen.

19/5/21 - Dag van de Hermetica

Zondag kreeg ik onderricht van Hermes die me wees op een leraar in Alexandrië met de naam Basilides die een gnostisch systeem onderrichte en een zoon had die Isodorus werd genoemd. Zijn teken (van Gnosis) is een man met een gevorkt onderlichaam van twee slangen dat lijkt op afbeeldingen die we vonden van Melusine. Hij schreef over Simon van Cyrene(n) die het Houten Kruis van Christus hielp dragen en mogelijk in zijn plaats gekruisigd werd. Simon van Cyrene staat afgebeeld op de vijfde statie van de kruisweg in de Heidekapel.

Hermes vertelde me over op Augurs die altijd een lituus bij zich droegen. Dat was een soort kromme staf waarmee de augur het heilige gebied aan de hemel, de templum voor waarzeggerij aanduidde. Ook (Sint-) Nicolaas van Myra droeg een lituus en werd als wonderdoener geschouwd. ik woon in een stad die naar hem is vernoemd. Myra ligt in Turkije, vlak bij Cyprus waar ook een kerk aan hem is opgedragen en het Melusine verhaal dat volgens ons ook aan de basis van de Wase meermin ligt, werd al in de 13e – 14e eeuw in verband gebracht met het geslacht Lusignan. Zij waren afkomstig uit de buurt van Poitiers en voerden een slangenvrouw in hun blazoen. Sinds 1192 waren zij ook de heersers over Cyprus, dat Guy van Lusignan van Richard Leeuwenhart had gekocht. Op grond hiervan vermoedt men dat de Melusinesage via Cyprus in Zuid-Frankrijk terechtkwam.

Alsof dat nog niet genoeg was werd mijn blik nog verleid om eens te staren naar een gezelschap van vooraanstaande vrouwen met hoog aanzien: de völva, volva en wolwa (veleta). Het deed me denken aan het verhaal dat Adam tijdens het weekend ergens optekende in de gemeente over Germaanse wolven die in deze streken kwamen paren en hen behoedden van inteelt. De oeroude cultuur van Kelten en Germanen kenden sjamanistische zieneressen die een ‘spinrok’ met zich meedroegen. Een toverstaf waarmee ze de draden van het lot, een soort spirituele draden, konden samenweven. Zij staan beschreven in de ‘Historiae’ van Tacitus waar Gustave Thibon (in een ‘Billet du patron’ vervat in ‘Manta nieuws’) ook al naar wees in een tekst met als titel ‘de fantasmen van de toekomst.’ Ik leer over the Aquarius en Indigokinderen, het lentepunt en ‘retrograde’. Let op de eerste afbeelding. Er is een vrouw met ontblote borst die me doet denken aan Agnès Sorel, maîtresse van Karel VII en een pronkstuk van het Museum voor Schone Kunsten te Antwerpen.

De vrouw die de lucht aanwijst, staat aan een afgrond. #AsAboveSoBelow

Ik kocht panelen voor Kelly en liep daardoor wat vertraging op maar het is nu aanwezig. Ik wil het nog eens voorzichtig opschuren. Morgenavond. Ik kreeg schoon volk over de vloer: mijn promotoren Gert en Ria en Jean Bernard en Pascal. De gulzige overdaad maakte indruk. Isabel en Hilde waren van de partij en ook Evy toverde haar sterren uit de hemel. Er vloeiden onderweg emotionele tranen van gelukzaligheid. Het was weerom een prachtige dag in het Blauwhaus.

Ik moest ook nog even langs Ben. Er komt een werk met als titel ‘USE/LESS’ dat bij de WORK FLOW uit de boot viel en nu weer boven water komt bovendrijven aan de oude rietsnijderij in Wareslage waar onze meermin wellicht uit het water is gekomen en waar zij voortdurend terug naartoe wil keren.

19/5/20 - Another Day in Paradise

Ik luister naar ‘Le Sacré du Printemps’ van vader Stravinsky door een hoofdtelefoon van de academie. Ik word er een beetje ongemakkelijk van. Misschien moet ik nog eens luisteren naar toondichter Mortelmans?

Zondag aanstaande zal ik een groep nieuwsgierigen en sympathisanten begeleiden langs een pad dat uitnodigt om halt te houden bij een fresco van Theodore Stravinsky in een totaal kunstwerk van Dom Hans van der Laan. Ik wil er blauwe thee laten serveren door verwanten van ‘Het Vliegend Tapijt’ in Marke en het café ‘In de Wolken’. Ik wil gaandeweg blootleggen wat er onder het eerste oppervlak schuilt. Geen zilver, maar wit en groen? En gouden tranen die ruiken naar groene klei die zich laat meevoeren met de wind uit het zuid-oosten. Retrograde, geketend door de stroming van de Dromia die haar slangachtige arm wist te verliezen.

Deze namiddag liet Isabel een blauw blad papier in A4 formaat naar beneden dwarrelen uit het raam van de gedeelde werkplaats. Er stond een ‘missing link’ op die mij terugbracht bij Italo Calvino (zieeerste zin uit ‘Apes and Crafts’) en een Italiaans folkloristisch verhaal rond ‘The Canary Prins’ en een blauwe vogel die huisde in de kooi van Rapunzel... er is nog veel werk aan de stamboom en eerst moeten we de wortels voeden. Het blad betreft een Italiaans volksverhaal waarin een rol is weggelegd voor een boek dat een metamorfose veroorzaakt als je er in bladert van voor naar achter: de prins wordt dan een kanarie. Door terug te bladeren, wordt hij weer mens. Het verhaal is verwant aan The Blue Bird, aan Lancelot, Rapunzel en aan ons avontuur.






19/5/17 - Another day at the residence

As time flows by

Adam de eerste

Matthias de tweede

Wuffa and a Rhizome

White and Green

All I desire

Promisses

Messages on a sweatshirt:

  • …Move

  • …When I get rich I’ll be Popular, Wasted, the Best.

Christina in the church

And phonecalls

Numerous messages of Hermes

LoplopPopol LoploplopPopopol #LoplopPopol

Max and Leonora are two knights, fighting the circumstances under which they temporarily inhabit a Garden of Eden. “Look up to this tree, there are rooms”, Christina said. ”In which room do I belong?”, Red Peter answered in his report to the academy, he turned his head and moved on to fulfill his destiny.


The builder of the pyramid died. There was a serious accident (again) on the highway to heaven. The rooftop of the house of the heart is a pyramid too. Adam and Matthias are sleeping there. I have some time at the Belgian Red House, although it is late. Where is the Blue House? Just outside within walking distance?

Alice, have you been watching me? White and green. Not silver.

This interview with a winged Siren

Miiglior fabra

There is a tree and there were once fish. Dolphins maybe, no sharks. Brown equals blue. A Tree of Heaven with a borrowed blue ladder. A work to be completed.

I know a trick for the abbey and a Dolorosa which seems unreachable for now.

Dilemma of endeavor vs. demand.

What does it take, how long, which path to follow?

As above, so bellow. Let it be.



19/5/15 - Uurwerk

Mijn Omega erfstuk zegt dat het vandaag 14 mei is. Ze vertraagt de deadline moedwillig en ik zie er een teken van hoop in.

19/5/15 - Betovering (Enchantment)

Die groene parel van het Waasland heeft haar hart toevertrouwd aan een spel dat van hogerhand gereviseerd wordt. De controlemechanismen die onze wereld beheersen blijken ontoereikend en verkeren in een voortdurende strijd met het menselijk aspect genaamd ’ratio’.

Ik wil vandaag een nieuwe oproep lanceren, a quest for eternity. De bron is het doel.

De bron van de verbeelding is in zekere zin onuitputtelijk. Ze heeft vreemde streken en wordt door de vingers gezien. Ik poste een oproep in de brievenbus van een buurman. Een laat leven.

19/5/14 - Halfweg tussen Flora en Fauna

Het was weer een prachtige dag in en rond het Blauwhaus. De bosgrond was mild, de zon scheen hartelijk en de wind blies zacht in de zeilen van onze ark tijdens het bosbad én tijdens de improvisatiescènes van Nelle De Maeyer en Alain Rinckhout onder de (Anna) Paulowniaboom in de tuin van de Roosenberg. Omdat de boom traag op gang komt wordt hij ook 'Ambtenarenboom' genoemd en ondanks de prachtige paarsblauwe bloei, was er nog maar nauwelijks een fris levend blad aan te zien. Het symbool van deze boom is frappant. Het lijkt immers alsof de ambtenaren, inwoners en streekgenoten in de gemeente de inzet van het Blauwhaus spel totaal niets kan schelen en hun kop struisvogelgewijs in het zand zullen blijven steken tot de prachtige Blauwhausboom uitgebloeid is. 

Het gemeentebestuur annuleerde in april het infoblad dat het project en programma via Hermes (god van de post) bij alle inwoners kenbaar moest maken omdat er een voorwoord van de overleden burgemeester in gepubliceerd stond en biedt GEEN ALTERNATIEF aan. We krijgen zelfs geen postzegel. Moet ik nu echt van deur tot deur gaan? Moet ik de pretcamionette en ijsjeskar op pad sturen met een eigen Sirene lied?

De blauwe krijtwolken die de paarden tijdens de jaarmarkt op Paasmaandag vleugels moesten geven, werden MET DRUKLETTERS VERBODEN door de kersvers ingekroonde burgervader.

De lokale ridders, de dienst voor toerisme en het VVV hebben ons nog geen halve meter vooruit geholpen ondanks hun beloofde logistieke steun. Het is BESCHAMEND dat het hoofd voor toerisme op zondag een uur lang foto’s loopt te maken van haar kinderen in het park en niet één minuut binnen komt kijken. Waar is de schandpaal? Misschien moeten we hem weghalen in Sombeke en op de vierschaar plaatsen.

De dienst cultuur, die weldra een nieuwbouw cultuurcentrum krijgen genaamd ‘de Meermin’, lijkt geen leven meer te vertonen en is schijnbaar op sterven na dood. Het is een naam die ze niet verdienen.

Het is SCHANDALIG dat iedereen die ik in het kasteel even op sleeptouw neem betoverd wordt maar dat (H)art magazine geen plaats heeft voor ons verhaal omdat de mallemolen van Art Brussels en de Biennale in Venetië alle ruimte opeist gedurende twee maanden opeist. Hun verslaggeefster liep een uur te gapen en was na een uur weer weg ondanks het prachtige programma met Arjen Mulder uit Amsterdam, met Professor Arthur Cools, ondanks de aanwezigheid van verschillende kunstenaars, zelfs uit Londen. Ze zouden Alice op de cover moeten zetten verdomme. Enfin, mijn abonnement is inmiddels afgelopen en wegens alle rompslomp nog niet vernieuwd. Dan hoor ik ze plots wel drie keer bellen en mailen. Goed. Ik heb geen tijd meer voor die bende en zal die 65 € wel aan nuttigere zaken spenderen. Een goed boek van Rilke of dichtbundel van William Morris bijvoorbeeld.

De crew van CCQO (UA) was onder de indruk, Arjen Mulder uit Amsterdam bracht met veel gevoel voor humor een begeesterd verhaal over het ontstaan van het leven op aarde en Arthur Cools las stukjes Odysseus en bracht heldere filosofische interpretaties van Adorno en Sartre over het beeld van de sirene. Ook één van mijn promotoren was aanwezig. 
Ik belde ook nog met Jean Bernard Koeman die ons volgende week zal bezoeken en ik vond opnieuw een dode vogel in de Red House tuin deze keer. Wat is dat toch met die vogels?

‘s Avonds bleef Alice eten met haar nieuwe Belgische familie natuurvrienden. We praatten over muziek, ateliers en de grootvader van Eric: Edmond Verstraeten. Stefanie maakte asperges en dessert maar was niet geheel in orde. Ze ging dus vroeg slapen en iedereen ging tijdig naar huis. Vandaag is zij ziek. 

Ik ben alweer enkele uren wakker en werk gestaag verder aan mijn verslag en lijst met 101 logistieke taken. Vanmiddag komt Isaac mee met Sarah. ik wil een stok met hem maken en doolhof spelen. Hermes vertelde dat ze samen een grote taart met een blauw kasteel maakten. Ik vroeg of het mijn tralies zijn voor de ramen. The Pilgrims of Hope kunnen een stuk taart erg goed gebruiken.

Het project is nog slechts één zondagnamiddag te bezoeken, daarna volgt het eindspel op zondagmiddag 26 mei. Ik wil een oproep lanceren voor de wandel- en speurtocht maar moet mezelf eerst weer in vier delen en worstelen met de tijd.
Ik wou dat ik hem effectief kon terugdraaien of een machine kon lenen van professor Barabas om Narcissus (die voor weken vertraging zorgde) het zwijgen te gaan opleggen en de betreurde burgemeester ervan te weerhouden een voorwoord te schrijven. Op verkiezingsdag zal ik vooroplopen en het boek wordt wellicht nog beter dan de film.

In het Blauwhaus schijnt eigenlijk voortdurend de zon, maar buiten het park lijkt het behoorlijk donker. Het wordt hoog tijd dat we onze bezweringpraktijk gaan opvoeren, hogere golven gaan opwekken en wat meer lawaai beginnen maken. Dat de muzen zich laten horen in de publieke ruimte. Ik heb het gehad met de laksheid. Straks haal ik Millionaire naar de Vierschaar, er zal dan wel volk komen kijken.

#Blauwhaus #ASpellwithArtsandWitchcrafts
#FromtheHeartandfromAbove

19/5/11 - Apes and Crafts

Ik starte de dag met een korte wandeling aan de Hoge Kouter. Het terrein tussen Sint-Niklaas en Waasmunster dat ik als jonge snaak quasi wekelijks verkende terwijl mijn vader voetbal speelde. Er bevindt zich een stenen ‘statie’ op een met prikkeldraad afgesloten terrein waar ik tijdens de Pelgrimstocht op 28 april langs liep en ik was benieuwd welke heilige ik er zou treffen. Indien er ooit een beeltenis in heeft gestaan, was het vandaag en wellicht al sinds geruime tijd weggenomen. Het hek stond aan de voet van het bouwsel uit baksteen en ik moest het stellen met een jaartal dat vakkundig in een steen gebeiteld stond: 1980.

Ik overtrad de regels en begaf me op privé-domein waar slechts weinig sporen van beleving te vinden waren.

Ik herkende en groette de bomen waar ik als kind in klom. Ik herinnerde mij de hoek van het terrein langs waar ik vroeger een weg vond naar de maïsvelden die toegang verschaften tot het dak van de kleedkamers en kantine van de voetbalclub. Er was niet veel veranderd want de afrastering vertoonde daar nog steeds de sporen die er misschien door mijn jeugdige activiteiten werden achtergelaten. Ik vond een oude paal met blauw gedopt hoofd, zoals een lucifer en naam hem mee als een deel van het kruis dat een verkenner met zich meedraagt. Op het terrein, met netjes gemaaid gras staan nog doelen maar de krijtlijnen ontbreken. Het gras vertoond evenmin sporen van het spel en van de gespijkerde schoenen die voetballers typeren. Ik vond er een oude bal en nam ook die maar even mee. Het lijkt me een ideale planeet om de bewerkte kosmos die Paul D’Haese deze week ergens fotografeerde te vergezellen. Ik hou van liquide grenzen.

Deze ochtend bracht ik een bezoek aan het atelier van Ben Kockelkoren die niet aanwezig was. Hij heeft zijn intrek genomen in een oude rietsnijderij vlak aan de Durme en het is een paradijs. Er was deze ochtend een veulen geboren en ik vraag mij af met welke naam het dier gedoopt werd.

Aangezien er niemand aanwezig was, begaf ik me maar naar het Blauwhaus om even wat te lezen, e-mails te beantwoorden, Loplop en Popol vers water te geven en wat te spelen met de magneten op het schoolbord.

Ik sprak er met Maria over haar bijzondere performance die zal plaats grijpen tijdens de finale van het Blauwhaus spel.

Ik sprak ook met de scouts van Sombeke en vraag me af of ze mijn oproep om deel te nemen aan de wandeling op 26 mei gehoord hebben. Ik nam terwijl contact op met Ben en begaf me even later opnieuw naar zijn atelier. Ik ken Ben al sinds mijn begindagen aan de academie maar we verloren contact. Er ligt al jaren een kopie van een steen in mijn berging waar hij met volle overtuiging een apenkop in ziet. Hij graaft al vele jaren stenen op in Frankrijk en heeft een theorie. Het is zijn testament.

In zijn atelier staan muren van fruitdozen (Hoogstraten, Raphael, etc.) vol zware stenen die ieder jaar nest opportuniteiten biedt aan een rondtrekkende familie Roodstaart vogeltjes. Een moeder (?) zong een lied terwijl ik vol verbazing stond te kijken naar de plek. Buiten staan Notelaars en hij gooit soms noten in de beek die zijn terrein afscheidt van de akkers die een panoramisch zicht bieden op de plaats waar ooit de eerste Roosenbergabdij werd opgetrokken door pelgrims en kruisvaarders. Er komen jonge bomen uit voort. In de verte bevinden zich de schutters van Sint-Sebastiaan en de ‘Roosenberg vissers’ waar de buste van de Indiaan werd vast getaped aan een berk. Boven alles preikt de kerktoren van de gemeentekerk. Het Blauwhaus is net niet te zien.

We hadden een gesprek over een Indiase ‘spreekstok’ en ik kreeg drie ‘haaientanden’ mee die hij vond op een akker tussen het Blauwhaus en de abdij, op het hoogste punt van het Questa front. Als de boeren ploegen komen ze boven water in de aarde. Ik vraag mij af of het tanden van een Bruinvis kunnen zijn, of van een draak, en moet dringend eens een gespecialiseerd bioloog uitnodigen. Ik hoorde verhalen over de oude beuk aan kasteel Ortegat. ik deel ze graag met de pelgrims die op 26 mei kiezen om zich aan te sluiten op het vat van de verbeelding dat het Blauwhaus rijkelijk wil laten stromen.

19/6/10 - Prana

De dag begon voor een gesloten deur. De sleutel van Sint-Rochus mocht niet baten. De heemkundigen hadden zichzelf buiten gesloten met het ‘nachtslot’. Met behoorlijk brute kracht werd de deur door één van hen geopend. Ik herstelde zo goed mogelijk het slot. Iemand moest het doen.

Het leven in de brouwerij kwam traag op gang wat me ruimte gaf om enkele zaken af te printen die ik dringend verder moet doornemen. Teksten over the Luttrell Psalter, het huis Lusignan, de heren van Gavere en Melusine wiens teken terug te vinden op de toren van het Poëziecentrum in Gent. Ik sprak met Paul Demets over zijn plannen voor aanstaande zondag en ben zeer nieuwsgierig naar de uitvoering ervan, hij brengt objecten mee en bouwt een stilleven. Madeleine werkte verder aan het weefgetouw en psycho-yogi Filip kwam me een uur onderrichten met als doel het activeren van mijn prana. Ik deed oefeningen die aan een briesende stier doen denken (en aan de Maori), aan flapperende vleugels en zomerse rugslag zwempartijen. Als beloning voor mijn ingetogen inspanningen kreeg ik er zestien gezongen mantra’s bovenop. Ik moet zeggen dat het deugd deed en dat ik na afloop zelfzekerder was dan ervoor. Dat ik, licht beneveld door de zuurstof, op blauwe wolken mijn onderneming trachtte verder te zetten.

Het openbaar vervoer dat Waasmunster wil verbinden met Antwerpen (of specifieker ‘Linkeroever’) bleek weerom problematische. Kaat zat te wachten op een bus die maar niet kwam opdagen om uiteindelijk in Elversele te stranden waar ik haar ging ophalen. Het was bemoedigend haar terug te zien.

Veerle, Lander en Isabel waren ook van de partij. Veerle had uit Gent een doosje mee met een ‘attentie’ voor een koppel trouwers die net in het huwelijksbootje waren getreden in de trouwzaal onder onze voeten.

Het betreft een elastiekje dat blauw werd gekleurd en als een lemniscaat werd gepresenteerd op een witte achtergrond met de boodschap ‘From the heart and from above’ - A true lover’s knot, Blauwhaus / May 2019. De bruid aanvaarde met een glimlach onze attentie, ze herkende het symbool en ook enkele nieuwsgierigen keken even toe. Het was een betrekkelijk mooie dag.

Ik ontving een bericht dat inspectie de pedagogische visie van de doorgelichte academie uitmuntend vond, dat Leen Huet me dankbaar was voor twee verfrissende dagen in het Blauwhaus en dat Paul Claes na enig aandringen toch wel bereid zou zijn om even naar het Blauwhaus af te zakken om met hem eens over het gedicht van T.S. Eliot ‘The Wasteland’ te praten. Een gedicht in vijf hoofdstukken waar ik niet veel van begrijp maar dat me door zijn complexiteit toch enorm heeft geïnspireerd. Ik kijk er alvast naar uit.

Het Blauwhaus blijft dus op volle toeren draaien en ook Arjan Mulder lichte een tipje van de sluier over zijn bijdrage dinsdagnamiddag. Hij zal voor het eerste een verhaal komen vertellen over de geschiedenis van het leven op aarde tot nu toe en ziet zijn betoog als een experiment. Professor filosofie Arthur Cools stelde al enkele zinvolle vragen die ik morgen graag wil beantwoorden. Hij is geneigd de sirene in bescherming te nemen. Nelle De Maeyer zal een stuk improvisatietheater aan het bosbad (Dinsdagvoormiddag) knopen als experiment.

Iedereen lijkt op dreef en dus is ons project tot nu toe meer dan geslaagd






19/6/8 - De dag van vandaag (1)

Sint-Rochus is de patroonheilige van een kerkje in Sombeke. Toen hij ziek werd door de zieken te verzorgen en hij zich afzonderde in het bos om niemand tot last te zijn bij zijn overgang, kwam een hond hem brood brengen. If you show some courage, the great will come to your assistance en er ontsproot een bron om hem van water te voorzien. In het kerkje had ik een gesprek met Leen Huet die in navolging van de fleurige pelgrim uit het Verenigd Koninkrijk kost en inwoon werd aangeboden door mensen met een hart van goud. Tijdens het gesprek, waarbij Leen me uitvoerig aansloot op haar speurneus en inzicht in historische figuren, werken en symbolen, kwam steeds een nieuw gesprek. Vragen stellen is wonderen verrichten. Van het één kwam het ander en tegen de middag had ik toch enkele nieuwe aanwijzingen waarover ik behoorlijk enthousiast kan zijn en waar ik later zeker terug naar zal verwijzen.

Er was een treinongeval gebeurd in Waasmunster, station Sinaai en de verbinding tussen Sint-Niklaas en Lokeren was langdurig onderbroken. De treinen uit Antwerpen werden afgelast en het Blauwhaus ideaal bleek behoorlijk onbereikbaar. Een teken van de tijd. Zoals de patine op de collectebus en op de sleutel van de kerk.

Er prijken vanaf nu ook affiches aan de muur uit de jaren ‘80 met een filmstil uit Miranda waarop een meermin te zien is die door verschillende kunstenaars die ooit in kasteel Blauwendael exposeerden en we zien een foto van Monica Droste, betreurde partner van Guy Rombouts.

Ik keerde terug naar ‘De Herberg’ op de Rodendries net over de brug en was getuige van een familiegesprek tussen Leen en Wilfried, oud directeur van de gemeentelijke academie. Ook Guy Bovyn werd door Isabel opgehaald en ook thuis gebracht. Oef, dankjewel Isabel!

Leen Huet gaf een lezing die met een hartelijk applaus werd afgesloten en projecteerde blauwe wolken rond de rode Toren van Babel uit 1568. Dankuwel vandaag Guy, Wilfried, Leen, Isabel, Madeleine, Evy, en team Gent met Kelly, Chantal, Warre en Hilde. Benieuwd hoever jullie staan! Bedankt ook Jean-Marie, Jan, Johan en Trui, Katy……….en alle aanwezigen die tijd maakten om erbij te zijn. Bedankt ook papa dat je er bij kon zijn.



19/6/6 - Boeken

Het mooiste boek van de wereld is wellicht een verlicht manuscript uit de eerste helft van de veertiende eeuw. ‘The Luttrell Psalter’ huist in de collectie van the British Library en dateert van ca. 1325-1340.

Op f. 75 staat een blauw kasteel met een aantal jonkvrouwen die met bloemen de ridders aan het omwalde kasteel afwenden. Ik lees ergens dat het Franse woord ‘ensceinte’ niet alleen zwanger maar in eerste instantie ook ‘omwald’ betekent.

Alice gaat met vriendin Amy op zoek naar meer informatie in Londen….

Ik kreeg ook een boek van Paul met de titel ‘Winks of Tangency’. Het werd gemaakt door Sven die mee de WORK FLOW vormgaf. Paul is vandaag met zijn camera op verkenning geweest rondom het kasteel, benieuwd of het een nieuwe benadering heeft opgeleverd. Ik bestelde en ontving ‘Mijn Levensweg’ van Rudolph Steiner, waar ik meteen 50 pagina’s uit las om aan te belanden bij de geschiedkundige Tacitus. Ik bestelde ook Zwarte Zon van Paul Claes en na enige tijd door gebracht te hebben met de bibliotheek versie werd het hoog tijd om mijn eigen exemplaar te hebben ‘zijn’ en Het Barre Land.

I feel blessed.


19/5/6 - Herstellingswerk

Het Blauwhaus heeft behoefte aan enkele herstellingswerkers. De balustrade beeft, het icoon krijgt geen licht en verschuilt zich achter vakkundig gesponnen spinnenrag, de voegen verschuiven en genereren diepe spleten die de tegels op de vloer onderscheiden van de open haard die in het huis van Henri de Lovinfosse bezoekers warm verwelkomt. Ik vraag mij af of de haard een sierschouw is en wanneer ze laatst haar potentieel getoond heeft. Het is zoals de klok aan het kasteel die we graag nog eens tot leven willen brengen met een touw dat ik vond in de Roosenberg abdij en dankzij één van de ridders in onze handen is gekomen.

De immer openhartige huismeesteres, die het huis steeds een warm hart toedraagt, grande een gesculpteerd ornament op uit de kelder dat wachtte om teruggeplaatst te worden in de balustrade ter bescherming van gasten.. We zullen eens kijken of we het lot van dit stuk steen kunnen bezegelen.



19/5/6 - 2de 'Pleidooi voor Vage Grenzen'

Waar een wil is, is een weg.

Uit het hart en van boven. In een bovenkamer, tussen de liefdesbelofte voor de toekomst in de trouwzaal - het hiernamaals - en de bewakers van het Heemkundig Museum - het hiervoormaals - huist dezer dagen een collectief van allerlei pluimage: het hiernumaals. (Hermes wil me corrigeren, maar ik beroep me op de dichterlijke vrijheid van Tiresias.) Sommigen zijn erkend als (internationaal) kunstenaar, anderen genieten erkenning op een andere manier en voelen aan dat dergelijke begrenzingen soms het verstand te boven gaan. Dan heb je ‘intuïtie’ nodig, een zuivere bron van energie, die zich soms diep verschuilt in de verbeelding.

Bij dergelijke mogelijkheden, moet iemand de aardse beslommeringen de rug toe keren en een andere richting durven uitgaan. Nu of nooit. Het heft uit eigen handen geven en zich overleveren aan de grillen van de seizoenen. De controle gaandeweg overhevelen aan een band van vertrouwen. Ik werk met kunstenaars, zij ieder hebben hun zeg en geven - uit overtuiging - gaandeweg vorm aan een maatschappelijk voorbeeld.

Enkele residenten hebben het idee opgevat om vrijdag rond 15u30 een cadeau te geven aan de bruid en bruidegom tijdens een plechtigheid waarop men een zestigtal genodigden verwacht op het gelijkvloers van het Blauwhaus. Het betreft een lemniscaat, symbool van eeuwigheid, dat rijkt boven het hoofd van de magiër in het Tarot spel. Een teken van vertrouwen. Gebaseerd op een ‘rekker’ die ik ontmoette tijdens de pelgrimstocht op 28 april en misschien wel het krachtigste symbool van de hele onderneming. Ik was hem kwijt en ging hem zoeken. Ik mocht het kleinood opnieuw aantreffen een dertigtal meter verderop en deze keer kon ik het wel tot thuis begeleiden. Het cijfer 8 representeert de eeuwigheid, de hernieuwing. De dag begint met de duisternis dus morgen is vanavond alweer begonnen aan een nieuwe reisdag.

(voor het eerste pleidooi zie post ‘Buiten de lijntjes kleuren (2)’)



19/5/5 - Hoog bezoek

Vandaag geen tijd gehad om beelden te maken maar misschien nog net even genoeg minuten om te melden dat Kelly Schacht en Hadewych Becuwe geland zijn en dat Alice gisteren tijdens haar tocht door Antwerpen met mijn partner Stefanie langs de finissage van een boeiende schilder (wiens werk me herinnert aan Max ‘Loplop’ Ernst ) in Base-Alpha en het M HKA onderweg een metalen blauwe schaal heeft ontmoet en heeft meegebracht uit Antwerpen. Zwerfvuil om te betoveren, I like it.

Ik hoor al ontwerpplannen voor ‘de bron van de sirene’… enz. Er waren ook enkele bezoekers uit de gemeente die zich lieten betoveren en de maker van de Blauwe Duivel kwam eens piepen. Ik gaf te weinig aandacht aan Jadot & Barbier en Jan want was blijkbaar in de weer met andere bezoekers en nieuwe residenten. Misschien kan ik het goedmaken. Ik heb een werk in gedachten dat ik zag bij BLEEK en ik misschien wel zie functioneren in het spel.

Ik weet nu ook wie de voorzitter is van de vrienden van de Roosenberg abdij en er hangt reeds een verweerde Blauwhaus affiche aan zijn poort. Ik kocht van de man zijn (klein)zoon(?) iets met de sirene op. Wat later signeerde ik een boek dat ik aanbood aan Ingrid en Eric. Een gids uit de Verbeke Foundation stelde voor Alice binnenkort mee op sleeptouw nemen naar Kemzeke en ik heb mogelijk een uitweg gevonden om de editie aan de man te brengen die een beetje magie in het ‘dream team’ kan pompen. Fingers crossen.

De verrassing van de dag kreeg ik thuis. Stefanie presenteerde me het herbarium dat zich sedert quasi twee jaar ergens onopgemerkt ophield in mijn bovenkamer. Ze gebruikte een soort plakband dat giftige optische effecten vertoond. Het is verleidelijk maar ik weet niet waar en hoe het spul gemaakt wordt. We kunnen er wel iets mee. Misschien nog wat planten gaan plukken.

Ik zag thuis ook een stukje woestijn van de Touaregs (aquarel) en een gek ingewikkelde citroen die me doet denken aan een wikkel voor mandarijnen met het opschrift ‘Filosofo’.