19/5/20 - Another Day in Paradise

Ik luister naar ‘Le Sacré du Printemps’ van vader Stravinsky door een hoofdtelefoon van de academie. Ik word er een beetje ongemakkelijk van. Misschien moet ik nog eens luisteren naar toondichter Mortelmans?

Zondag aanstaande zal ik een groep nieuwsgierigen en sympathisanten begeleiden langs een pad dat uitnodigt om halt te houden bij een fresco van Theodore Stravinsky in een totaal kunstwerk van Dom Hans van der Laan. Ik wil er blauwe thee laten serveren door verwanten van ‘Het Vliegend Tapijt’ in Marke en het café ‘In de Wolken’. Ik wil gaandeweg blootleggen wat er onder het eerste oppervlak schuilt. Geen zilver, maar wit en groen? En gouden tranen die ruiken naar groene klei die zich laat meevoeren met de wind uit het zuid-oosten. Retrograde, geketend door de stroming van de Dromia die haar slangachtige arm wist te verliezen.

Deze namiddag liet Isabel een blauw blad papier in A4 formaat naar beneden dwarrelen uit het raam van de gedeelde werkplaats. Er stond een ‘missing link’ op die mij terugbracht bij Italo Calvino (zieeerste zin uit ‘Apes and Crafts’) en een Italiaans folkloristisch verhaal rond ‘The Canary Prins’ en een blauwe vogel die huisde in de kooi van Rapunzel... er is nog veel werk aan de stamboom en eerst moeten we de wortels voeden. Het blad betreft een Italiaans volksverhaal waarin een rol is weggelegd voor een boek dat een metamorfose veroorzaakt als je er in bladert van voor naar achter: de prins wordt dan een kanarie. Door terug te bladeren, wordt hij weer mens. Het verhaal is verwant aan The Blue Bird, aan Lancelot, Rapunzel en aan ons avontuur.