19/5/6 - 2de 'Pleidooi voor Vage Grenzen'

Waar een wil is, is een weg.

Uit het hart en van boven. In een bovenkamer, tussen de liefdesbelofte voor de toekomst in de trouwzaal - het hiernamaals - en de bewakers van het Heemkundig Museum - het hiervoormaals - huist dezer dagen een collectief van allerlei pluimage: het hiernumaals. (Hermes wil me corrigeren, maar ik beroep me op de dichterlijke vrijheid van Tiresias.) Sommigen zijn erkend als (internationaal) kunstenaar, anderen genieten erkenning op een andere manier en voelen aan dat dergelijke begrenzingen soms het verstand te boven gaan. Dan heb je ‘intuïtie’ nodig, een zuivere bron van energie, die zich soms diep verschuilt in de verbeelding.

Bij dergelijke mogelijkheden, moet iemand de aardse beslommeringen de rug toe keren en een andere richting durven uitgaan. Nu of nooit. Het heft uit eigen handen geven en zich overleveren aan de grillen van de seizoenen. De controle gaandeweg overhevelen aan een band van vertrouwen. Ik werk met kunstenaars, zij ieder hebben hun zeg en geven - uit overtuiging - gaandeweg vorm aan een maatschappelijk voorbeeld.

Enkele residenten hebben het idee opgevat om vrijdag rond 15u30 een cadeau te geven aan de bruid en bruidegom tijdens een plechtigheid waarop men een zestigtal genodigden verwacht op het gelijkvloers van het Blauwhaus. Het betreft een lemniscaat, symbool van eeuwigheid, dat rijkt boven het hoofd van de magiër in het Tarot spel. Een teken van vertrouwen. Gebaseerd op een ‘rekker’ die ik ontmoette tijdens de pelgrimstocht op 28 april en misschien wel het krachtigste symbool van de hele onderneming. Ik was hem kwijt en ging hem zoeken. Ik mocht het kleinood opnieuw aantreffen een dertigtal meter verderop en deze keer kon ik het wel tot thuis begeleiden. Het cijfer 8 representeert de eeuwigheid, de hernieuwing. De dag begint met de duisternis dus morgen is vanavond alweer begonnen aan een nieuwe reisdag.

(voor het eerste pleidooi zie post ‘Buiten de lijntjes kleuren (2)’)