Passanten

Het Blauwhaus is een improvisatiespel en streeft steeds naar samenwerkingen om het talent van velen, ongeacht discipline, leeftijd of ervaring, in het daglicht te plaatsen. Wij zijn (nog) steeds op zoek nieuwe connecties die, mits er een directe aanleiding ontstaat of wordt geboden die een meerwaarde kan betekenen voor onze projecten en voor ons publiek. Naar aanleiding van ons eerste project in Waasmunster boden we ruimte aan een interventie in de publieke ruimte van Lieven Segers; vroegen een vrijzinnige bijdrage aan Robbert & Frank Frank & Robbert; lieten iets maken door Elke Hoste en Liesbeth Stas; we organiseerden performances door Maria Degrève, Nelle De Maeyer (ism. Alain Rinckhout), Paul Demets en Sophie Whetton; we openden de deuren van het begeesterde atelier van Ben Kockelkoren en boden er meteen wat lokaal geproduceerde wijn (en gebak); we nodigden Paul D’Haese uit om een dag het landschap te komen verkennen; en we verkregen een live improvisatie soundscape bij de projectie van Isabelle Bouttens vakkundig uitgevoerd door cellist Pieter Stas. We haalden ook wat werk te voorschijn uit mijn bescheiden (WORK FLOW) collectie en integreerden in de expo werk of edities van Cosco (Louis De Cordier), John Baldessari en Tim Enthoven (NL).

 
 
Elke.jpg

Elke Hoste

Elke Hoste is docente patroonontwerp aan de befaamde Antwerpse modeacademie. Ze toverde een Waasmunster wollen ‘Sole Mio’ deken om tot een unieke pelgrimsmantel in samenwerking met Madeleine Wermenbol. De mantel vertoont enkele opvallende borduursels waaronder ‘From the Heart and from Above’ en een vertaalde lijntekening van Robbert & Frank Frank & Robbert, die vanuit hun residentie Berlijn hun verhaal verbonden aan het Blauwhaus via een doorgestuurd ontwerp.


image.png

Maria Degrève

Maria Degrève (B) is beeldend kunstenaar en performance artieste. Ze geeft al vele jaren tekenkunst in de gemeentelijke academie van Waasmunster en neemt eind dit schooljaar afscheid van het atelier.

Vorig jaar maakte ze op uitnodiging van Michel De Wilde (CC Brugge) een overzichtstentoonstelling van haar werk in de Poortersloge in Brugge, gecureerd door Isabelle De Baets.

Her work includes installations, video, photographs, objects, paintings and sculptures. As she explores the varying female identity, flirting with clichés, dramatic staging, intimacy versus public sphere, autobiographical events are woven into fictional stories referring to figures from myths and the cultural domain of movies, literature and art. In her performances she stresses on the sensuality of the body, experiencing and elongating time.

PERFORMANCE ‘Loss’ op 26 MEI tijdens de ‘Ommegang’.


image.png

Lieven Segers

Lieven Segers (°1975) leeft en werkt in Antwerpen. Naast beeldend kunstenaar is Lieven Segers ook curator. Zo stelde hij zeer recent de expo 11 Kunstenaars Tegen De Muur samen, Antwerpen, 2016 op buitenmuren in Antwerpen samen met o.a. Luc Tuymans en Nel Aerts. In het Middelheimmuseum cureerde hij in 2015 de tentoonstelling Pom’ Po Pon Po Pon Pon Pom Pon.

Lieven Segers studeerde fotografie, maar begon op een bepaald moment te tekenen. In zijn tekenwerk ziet hij raakvlakken met fotografie. Hij portretteert dingen die belangrijk zijn voor hem en dat kan gaan van banale dingen, zoals een fragment uit een lied of film, tot dieperliggende gedachten.

Humor is een belangrijk punt in zijn werk. Hierover behaalde hij een doctoraat in de kunsten, maar dit element zit ook overduidelijk in zijn werk dat je gerust zeer eclectisch kan noemen. Segers verrast graag met een mix van tekeningen, foto’s en installaties.

Voor Segers wordt de kunstwereld veelal te au sérieux genomen en daarom kan humor een leuk tegengif zijn. Toch blijft zijn werk niet hangen in het gratuite of banale. Bij een tweede lezing (of aandachtig kijken…) merk je dat er vaak een diepere en soms donkere ondertoon schuilt in zijn werk. Daarnaast wordt hij ook gewaardeerd om zijn grafische stijl.

Lieven Segers wil je dus laten kijken op een bepaalde manier en bezorgt je daarbij een glimlach met een knipoog.


Coverbeeld van Breugel biografie.

Paul Demets

Paul Demets (1966) is dichter, poëzierecensent voor De Morgen en Cobra.be (VRT), Awater en Ons Erfdeel en essayist. Hij is als onderzoeksassistent verbonden aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent (KASK) en werkt aan een doctoraatsonderzoek over de Vlaamse dichter en beeldend kunstenaar Paul Snoek en aan diens biografie.

PERFORMATIEVE POËZIELEZING: 12 MEI vanaf 15u in het Blauwhaus: ‘De allerlaatste man. Een hommage aan de vrouw.’


Ben1.jpg

Ben Kockelkoren

Tijdens de zomer van 1997 ben ik voor de eerste keer beland in de Cevennen, de zuidelijke afsluiting van het centraal massief, in Frankrijk. Daar heb ik enkele stenen gevonden die me zo fascineerden dat ik in de herfst van dat jaar voor zes maanden naar dezelfde streek ben teruggekeerd om mijn onderzoek verder te zetten. Tijdens deze periode heb ik enkele tonnen stenen verzameld. Na jaren onderzoek heb ik in deze stenen duidelijke structuren ontdekt die mij vertellen dat ze onmogelijk een toeval of een speling van de natuur kunnen zijn. Vele van deze stenen bevatten subtiele informatie. Op een niet conventionele manier zijn het fossiele getuigen van levende wezens die vele eeuwen geleden op onze aarde leefden.

Ik vermoed dat op de plaats waar ik nu de stenen vind ooit een catastrofe heeft plaatsgehad die misschien vergelijkbaar is met de ramp die +- 2000 jaar geleden in Pompeï is gebeurd. Het is ook mogelijk dat in een bepaalde periode van de préhistorie deze streek door een modderstroom overspoeld is. Duizenden dieren zijn toen letterlijk door lava of modder bedolven. Door natuurlijke processen zijn deze lichamen later verdwenen en zijn de achtergebleven holle ruimtes in de verharde lava of modder opgevuld door insijpelend water en daarbij horende mineralen en steentjes.* Dit conglomeraat heeft vrij exacte kopieën gevormd van de verdwenen dieren. Deze versteende vormen zijn lange tijd onder het aardoppervlak verborgen gebleven. Na verloop van tijd zijn door erosie restanten uit onderliggende lagen aan de oppervlakte gebracht. Het zijn deze stenen die mij boeien en die ik al jaren verzamel. Ik vermoed dat nog vele opgevulde holtes met hun onbeschadigde inhoud onder het aardoppervlak te ontdekken zijn.

Tot nu toe tonen de wetenschappers weinig interesse. Ze beweren dat deze stenen toevallig gevormd zijn door natuurelementen. Daar ik al honderden stenen in mijn verzameling heb die subtiele biogeografische informatie bevatten en ik er nog steeds vind, geloof ik meer en meer in mijn onderzoek. Deze stenen zijn stille getuigen van préhistorisch leven.

Ik stel me hierbij de vraag of deze stenen als fossielen geen onbekende diersoorten of bepaalde voorlopers van de mens kunnen zijn. Missing links in de evolutieleer… ? 

Ik maak sinds enkele jaren artistieke verwerkingen met kopieën van mijn belangrijkste stenen. Op deze manier hoop ik de nieuwsgierigheid van de wetenschap aan te wakkeren en zo aandacht te krijgen voor deze authentieke stenen.

OPEN ATELIER op 26 MEI tijdens de ‘Ommegang’


Nelle De Maeyer

Nelle De Maeyer (°19**, BE) studeerde in 2003 af aan het Herman Teirlinck Instituut, optie Woordkunst - een kunstrichting met een gevarieerd aanbod aan (kunst)vakken; gaande van podium, radio, presentatie, schrijven naar docu en verder. In haar werk werkt ze (familie)voorstellingen uit die zich als mini-ambachtelijke-universums ontwikkelen. Altijd vertrekt ze vanuit één woord waaruit vragen ontstaan. De voorstelling Geen voeten maar vertrok vanuit handen; Straks is nu gedaan kende tijd als vertrekpunt; Kip identiteit; Bol Wol begon bij gender. Voor HETGEVOLG in Turnhout maakte ze De Suikerbakkerij; suiker was hier de lijm om het te hebben over migratie en thuis. Momenteel is ze in volle transitie en verplicht ze zichzelf niet meer alleen te werken en de medemens op te zoeken. Dit doet ze enerzijds  in participatieve podiumprojecten waarin het zijn van de deelnemers de inhoud en kracht is van het project; anderzijds onderzoekt ze met medemaker en -speler Jona den Aantrekker hoe de betrokkenheid en inbreng van een publiek in een improvisatievoorstelling vergroot en verdiept kan worden. Ze noemen het impro-ziel-theater. (Ritus 2015, BooM-MenS 2018, BAbeLAL 2019, Gesakker, Gepis en Gedis 2019) In de sociale interactieve installaties Ertussenin, massage-collage en Imagine Moving Rocks van Katrien Oosterlinck -kunstenaar met beeld, lichaam en interactie- fungeert Nelle De Maeyer als gids. Het begeleiden van het bosbad (Shinrin Yoku) hoort bij haar onderzoek naar impro-ziel-theater.

BOSBAD (‘SHINKIN YOKU’): 14 MEI vanaf 10u in het bos (afspraak rond kwart voor tien aan het Blauwhaus), aansluitend kort improvisatietheater nabij de Roosenberg abdij.

image.png

Sophie Whetton

Sophie Whetton (UK) studeert fotografie aan KASK (School of Arts) in Gent en schrijft. Ze bestelde vorig jaar de WORK FLOW publicatie waarop ik haar begon te volgen. Ik zag op haar facebook iets verschijnen over haar project ‘Lonely Hearts Club’. Mensen die zich inschrijven om lid te worden van de club krijgen nadien van haar een gepersonaliseerde liefdesbrief.

PERFORMANCE/INSTALLATIE op 26 MEI tijdens de ‘Ommegang’


image.png

Paul D'Haese

Paul D'Haese studied photography at the academies of Anderlecht (BE) (graduated in 2000) and Sint-Niklaas (BE) (1997). He participated in a masterclass with the British landscape photographer John Davies in 1993 (Alden Biesen, BE). Since then he has participated in numerous photographic projects and collaborated in publications of "Jaarboek Architectuur" (VAI). 
He has exhibited on numerous occasions, including G. C. De Markten, the KVS, the Kaaitheater in Brussels, as well as the Cultural Center of Hasselt and Artistic Platform Zebrastraat in Ghent. He received in 1998 the Award of the Unesco's friends as part of the 12th National Award of Photography, Museum of Photography in Charleroi. His photographs are in the collections of the museum and those of the Province of Flemish Brabant. The first edition of the 'Canvascollectie' (2008) has retained its image during exposure at the Bozar in Brussels.
In 2016 and 2017 he was a laureate of the Magnum Photography Awards. In 2018 his 'Stuffy shell' series was shortlisted for the Sony World Photography Awards.

He also works on commissioned assignments by cultural organizations, architects and compagnies.
Lives and works in Ternat, near Brussels.
-


Schermafbeelding 2019-06-25 om 17.55.17.png

Liesbeth Stas

Liesbeth Stas studeerde juweelontwerp in de Antwerpse academie en in Londen en we kennen elkaar als generatie en stadsgenoten uit Sint-Niklaas.. Toen ze afstudeerde (1999?) maakte ik de foto’s voor haar slotpresentatie. Onze wegen kruisen elkaar onregelmatig maar ik moest aan haar denken, toen ik nood had aan een fibula om mijn pelgrimsmantel te sluiten. Ze nam mijn verzoek een dergelijk kleinood te maken ter harte en voorzag een verzilverd sluitstuk dat nu deel uitmaakt van een gezamenlijk kunstwerk en van het Blauwhaus verhaal.


W6. Mermaid_web.jpg

Robbert & Frank Frank & Robbert

Robbert&Frank Frank&Robbert grew up together 🕺🏻🕺🏻. They developed a strong sense for the symbolic and political power of images. 

Seeking the poetical 🌱 rather than the provocative 💥 they create personal works that invite the viewer to take a closer look 🔍.

Questioning the status of the artist, they continuously develop new methodologies for creating and showing their art. Trial and error ❌, persistence 🔥 and humor 😊 are key ingredient in their practice.